Magellan System

w Ortopedii.

Zwyrodnienie ścięgna Achillesa

 

Ścięgno piętowe (Achillesa) jest największym i najsilniejszym ścięgnem w organizmie człowieka. Odpowiada za podeszwowe zgięcie stopy, co umożliwia nam czynności takie jak stawanie na palcach, podskakiwanie czy chociażby prawidłowy chód. Z uwagi na istotę ścięgna piętowego w codziennym życiu jak i sporcie wszelkie procesy chorobowe zajmujące ścięgno prowadzą do znacznego osłabienia komfortu życia, eliminację z pewnych czynności codziennych oraz z aktywności sportowych.

Jedną z najczęstszych jednostek chorobowych zajmujących ten obszar jest zapalenie ścięgna Achillesa. Na wystąpienie objawów narażone są zarówno osoby o siedzącym trybie życia, sporadycznie uprawiające sport bądź inne aktywności prowadzące do wystąpienia przeciążeń jak i sportowcy czy tancerze zawodowi.

Charakterystycznym objawem zapalenia ścięgna piętowego jest piekący ból w rzucie ścięgna Achillesa w pierwszej fazie wysiłku fizycznego, który z czasem zmniejsza się w trakcie uprawiania sportu, by z powrotem przybrać na sile po zakończeniu wysiłku. Dosyć często spotykanym objawem są także poranne dolegliwości bólowe ustępujące po „rozchodzeniu”. Dodatkowo występuje tkliwość i pogrubienie obrysów ścięgna ok 4 cm powyżej jego przyczepu dystalnego. Na podstawie objawów klinicznych oraz charakterystycznego wywiadu można postawić trafną diagnozę w większości przypadków. Najbardziej przydatnym badaniem obrazowym do potwierdzenia lub wykluczenia diagnozy jest USG, które w sposób jednoznaczny ukazuje zajęty obszar ścięgna. Dodatkowo, USG jest badaniem dynamicznym, które pozwala na ocenę ścięgna w trakcie ruchu co nie jest bez znaczenia. Często lekarze zlecą wykonanie konwencjonalnego RTG celem wykluczenia innych chorób mogących przebiegać z podobnymi objawami.

Leczenie w okresie ostrym polega na odciążeniu kończyny, miejscowym stosowaniu NLPZ, okładów chłodzących czy fizykoterapii. Dodatkowo zalecane jest chodzenie w obuwiu z obcasem. Czasem przy bardzo nasilonych objawach wskazane może być okresowe unieruchomienie kończyny w gipsie lub ortezie. W miarę poprawy stanu miejscowego stopniowy powrót do aktywności fizycznej jest możliwy. Niezmiernie ważna jest prawidłowa reakcja przy pierwszych objawach choroby. W przypadku braku stosownego leczenia choroba może się przewlekać. Jeżeli proces choroby trwa dostatecznie długo dochodzi wtedy do powstania trwałych zmian w ścięgnie, a objawy nie znikają po zastosowaniu leczenia zachowawczego.

W przypadkach przewlekłych w których doszło do powstania trwałych zmian w budowie ścięgna konieczne może się okazać leczenie zabiegowe. Zabiegowym leczeniem pierwszego rzutu będzie wykonanie iniekcji z czynników wpływających na naturalne procesy naprawcze organizmu takie jak PRP i/lub komórki macierzyste. W zależności od konkretnych wskazań lekarz prowadzący może jednak zalecić bezpośrednio leczenie operacyjne np. w przypadkach zaciskania ścięgna przez zapalnie zmienioną pochewkę ścięgnistą.

 

achilles2

 

Procedura postępowania podczas zabiegu podania czynników wzrostu

  1. Potwierdzenie diagnozy podczas badania USG, MR . Ułożenie pacjenta w pozycji leżącej oraz przygotowanie miejsca zastrzyku.  Dezynfekcja obszaru iniekcji.
  2. Wstrzyknięcie środka znieczulającego i odczekanie, aż środek zacznie działać.
  3.   Podanie preparatu PRP: podaż 2-5 ml koncentratu bogatopłytkowego  w najbardziej bolesnej i zmienionej zwyrodnieniowo okolicy. Należy wykonać 5-7 nakłuć w najbardziej bolesnej okolicy.
  4. Pozostawienie pacjenta w pozycji leżącej bez ruchu przez 15min po zakończonym zabiegu. Założenie opatrunku.

Wskazanie po zabiegu:

Pacjentowi powinno się zapewnić dostęp do środków przeciwbólowych przez okres pierwszych 24-48 godzin po zabiegu (nie mogą to być środki przeciwzapalne NLPZ).  Ostrzykiwaną nogę należy unieruchomić w ortezie na okres 2-3 tygodni. Przez pierwsze 48 godzin noga powinna pozostawać w całkowitym odciążeniu.