Magellan System

w Ortopedii.

Ostrogi piętowe

 

Pod tym popularnym rozpoznaniem skrywa się wiele jednostek chorobowych. Najczęstszą z nich jest zapalenie rozścięgna podeszwowego. Zapalenie rozścięgna podeszwowego odpowiada za ok 80 % tak zwanego bólu pięty. Innymi chorobami zajmującymi ten obszar są : atrofia (zanik) poduszki tłuszczowej, zespół kanału stępu czy czasami promieniujący ból z ucisku korzeni nerwowych.  Z uwagi na różnorodność jednostek chorobowych mogących zajmować ten obszar diagnoza stawiana jest głównie na podstawie dokładnego wywiadu oraz badania klinicznego. Konwencjonalne zdjęcie radiologiczne na którym widać zmianę o charakterze ostrogi piętowej nie jest wystarczające do postawienia prawidłowego rozpoznania z uwagi na fakt, że obecność zmian radiologicznych często nie koreluje ze zmianami w samym rozścięgnie. Co więcej brak zmian radiologicznych nie wyklucza rozpoznania zapalenia rozścięgna podeszwowego.

Zapalenie rozścięgna podeszwowego jest najczęstszą przyczyną dolegliwości bólowych okolicy pięty. Etiologia schodzenia nie jest dokładnie poznana ale postuluje się  wielokrotne występowanie mikrourazów, które w następstwie powodują powstanie zmian degeneracyjnych w okolicy przyczepu rozścięgna. Szczyt zachorowania przypada między 40 a 60 rokiem życia.  Do czynników ryzyka zalicza się bieganie na długie dystanse, nadmierną pronację stopy, czy przykurcz ścięgna Achillesa. Najczęściej jest to choroba samoograniczająca się , tzn. w dłuższym okresie czasu dochodzi do samoczynnego wyleczenia. Poprawa stanu miejscowego zachodzi z reguły w przeciągu roku.

Charakterystycznymi objawami są dolegliwości bólowe występujące w godzinach porannych, które wstępnie ustępują po rozchodzeniu, jednak w ciągu dnia dolegliwości ponownie narastają. Ból zlokalizowany jest na pograniczu powierzchni podeszwowej oraz przyśrodkowej stopy w rzucie kości piętowej. Istotnym czynnikiem w postawieniu diagnozy jest ocena chodu pacjenta, jako że nadmierna pronacja jest jednym z głównych czynników . Może ona wynikać z budowy stopy jak i chociażby z przykurczu ścięgna Achillesa. Testami klinicznymi jakimi lekarz może się posłużyć do postawienia diagnozy jest palpacja(dotykanie z pewnym uciskiem) określonych punktów, bierne zginanie grzbietowe palców przy ustawieniu stopy w zgięciu grzbietowym. Dodatkowo w razie wątpliwości lekarz może wspomóc się technikami obrazowymi takimi jak USG czy MRI. Klasyczne RTG posłuży głównie wykluczeniu innych możliwych przyczyn bólu w danym miejscu, a nie potwierdzeniu diagnozy.

Jako że w wielu przypadkach dochodzi do samoistnego zaniku objawów, leczenie często ogranicza się do zastosowania wkładek żelowych do butów zabezpieczających rozścięgno przed powstawaniem dodatkowych mikrourazów. W razie potrzeby lekarz prowadzący może zaordynować wkładki o odpowiednim profilu np. supinujące. Z reguły przy odciążeniu dodatkowo zaleca się fizykoterapię jak laser, pole magnetyczne czy ultradźwięki. Nieodzowną częścią leczenia zachowawczego są odpowiednio prowadzone i systematycznie wykonywane ćwiczenia. Takie leczenie jest skuteczne acz czasochłonne w większości przypadków. Duża część pacjentów z uwagi na wykonywany zawód czy uprawiany sport nie jest w stanie czekać aż objawy samoistnie ustąpią. Dla tej grupy pacjentów zarezerwowane jest agresywniejsze leczenie. Do metod leczniczych zalicza się ostrzyknięcie okolicy rozścięgna sterydami czy podanie PRP do rozścięgna. W przypadku braku poprawy po iniekcjach, oraz braku samoistnej poprawy po około roku możliwe jest zakwalifikowanie pacjenta do leczenia operacyjnego.

Procedura postępowania podczas zabiegu podania czynników wzrostu

  1. Potwierdzenie diagnozy podczas badania USG, MR . Ułożenie pacjenta w pozycji leżącej oraz przygotowanie miejsca zastrzyku. Dezynfekcja obszaru iniekcji.
  2. Wstrzyknięcie środka znieczulającego i odczekanie aż środek zacznie działać.
  3. Podanie preparatu PRP: podaż 3-5 ml koncentratu bogatopłytkowego  w najbardziej bolesnej okolicy. Należy wykonać 5-7 nakłuć powięzi.
  4. Pozostawienie pacjenta w pozycji leżącej bez ruchu przez 15min po zakończonym zabiegu.
  5. Założenie opatrunku.

Wskazanie po zabiegu:

Pacjentowi powinno się zapewnić dostęp do środków przeciwbólowych przez okres pierwszych 24-48 godzin po zabiegu.  Ostrzykiwaną nogę należy unieruchomić w ortezie na okres 2-3 tygodni. Przez pierwsze 48 godzin noga powinna pozostawać w całkowitym odciążeniu.